ZA: “In 2007 verloor ik twee vrienden van mij. Het waren meisjes, 18 en 16 jaar.”

309

André Venter stuurde mij het afschuwelijke verhaal over wat hij heeft mee gemaakt. In 2007 verloor hij zelfs twee goede vrienden van 18 en 16 jaar oud. Onschuldig bloed word er elke dag vergoten in Zuid Afrika.

Sinds dat de apartheid in 1994 werd afgeschaft zijn de problemen begonnen. André leeft tot op de dag van vandaag nog steeds op antidepressiva. Elke dag leeft hij in onzekerheid en angst. Ik vroeg André om zijn verhaal te doen aan mij.

“In 2007 verloor ik twee vrienden van mij. Het waren meisjes, 18 en 16 jaar. Ze gingen met hun “zogenaamde” zwarte vrienden” opstap.”

Mijn naam is André Venter, en ik ben 34 jaar oud.

Ik ben geboren op 5 mei 1983. Tijdens het zogenaamde apartheidstijdperk. Waarom noem ik het de “apartheidstijdperk”? Nou ja, toen ik opgroeide zag ik het woord apartheid niet of kende het niet. We hadden een zwarte huishoudster haar naam was Elizabeth en we konden heel goed met haar opschieten…. Ik zag haar als mijn “andere moeder”. Mijn ouders waren nooit racistisch en dus werden we niet racistisch opgevoed, in feite hadden mijn zus en ik en onze neven ook zwarte vrienden. Ze woonden op de boerderij van mijn grootouders.

Vroeger speelden we verstoppertje en allerlei andere spelletjes en nooit werd het woord “racistisch” of “apartheid” gebruikt of genoemd. We wisten alleen dat we er anders uitzagen in kleur en dat was geen enkel probleem. Geen enkele keer heb ik ooit gezien of gehoord van een blanke persoon die een zwarte persoon slecht heeft behandelt. Het enige over “apartheid” was dat we apart waren…. ze verbleven in hun dorpen en we bleven bij onze huizen. Ze speelden in films en waren op tv. Overdag waren ze in de stad, winkelen en doen wat ze willen….’s nachts om acht uur, een bel klonk als een signaal voor hen om terug te gaan. Degenen die niet terug gingen waren normaal gesproken degenen die problemen veroorzaakten of die op zoek waren naar problemen.

Ik begrijp dat hun huizen in slechte omstandigheden verkeerden, dat ze het financieel niet goed deden…. maar niet allemaal. Vandaag de dag zien hun huizen er nog steeds hetzelfde uit en wiens fout is het sinds de “apartheid” eindigde in 1994, en het ANC overnam? Ik zat op de basisschool toen we hoorden dat “apartheid” was afgelopen en dat zwarte leerlingen naar onze school gingen. Nelson Mandela werd president en iedereen was blij en dolgelukkig…. Wij als blanken accepteerden deze “regenboognatie” in hart en nieren. Maar net na een jaar…. het begon drastisch te veranderen.

Misdaad en geweld begonnen als een alledaags verschijnsel te worden. Mandela lied misdadigers vrij om zijn verjaardag te vieren… we werden gewaarschuwd om nergens alleen naartoe te gaan. Het was alsof onze vrijheid van de ene dag op de andere werd weggenomen! Waar ik nooit van geweld of van boerderijmoorden hoorde, werd het een dagelijkse zaak.

De zwarten waren openlijk racistisch en verbergden het niet, ze begonnen ons (blanken) te laten zien wat of hoe ze zich werkelijk over ons voelden. Mandela was een terrorist, die veel onschuldige blanken doodde en daarom kwam hij terecht op Robin Island. Hoe dan ook…. opgroeien in dit “nieuwe” Zuid-Afrika was eigenlijk een hel en is het nog steeds. Ik begrijp de zwarte mensen niet en ik denk dat ik het nooit zal begrijpen. Het enige wat ze doen is vernietigen en misdaden plegen…. alsof ze bijna als wilde dieren zijn! Ze zijn nooit tevreden met iets en spelen graag het arme slachtoffer.

In 2007 verloor ik twee vrienden van mij. Het waren meisjes, 18 en 16 jaar. Ze gingen uit met hun zogenaamde zwarte vrienden. Ze waren op weg naar een feestje maar kwamen nooit aan en kwamen nooit meer terug. Hun zogenaamde” zwarte vrienden hadden andere plannen voor hen…. een feest… maar een feest waar ze voor hun leven moesten betalen! Mijn 18-jarige vriendin werd in een oude hut gelokt, haar vriendin (zwart) moest iets afhalen. Toen ze binnenkwam begon hij haar op een onfatsoenlijke manier aan te raken en ze vertelde hem dat hij moest stoppen, ze zijn gewoon vrienden. Mijn andere vriend wachtte in de auto met de andere “vriend”.

De zwarte vriend bevool zijn vriend om mijn vriend naar de hut te brengen. De zwarte jongens bonden de meisjes vast en gooiden ze op de grond, de meisjes pleitten voor hun leven, maar hun “vrienden” lachten en begonnen zich om te draaien bij het verkrachten en waren er slecht aan toe. De meisjes werden gemarteld voor 3 uur lang non – stop en verkracht. Toen begon de echte marteling…. ze sprongen op de meisjes, schokten hen, namen een mes en begonnen ze open te snijden… lachend de hele tijd. Een meisje bleef zich afvragen waarom? De “vriend” antwoordde:”Jij witte kut denkt dat je beter bent dan wij”.

Dat waren de laatste woorden die ze en haar vriendin hebben gehoord. Ze gingen verder in de hut en namen een hamer en sloegen hun hoofd in. Daarna werden ze opnieuw verkracht.

Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds nachtmerries. Ik kan gewoon niet begrijpen welk soort mens dit doet met een ander mens? Ze gingen verder zonder enige medelijden…

Alsof ze geen ziel hebben! Die middag zal ik nooit meer vergeten! Het was aardig koel…. en het was een luie zondagmiddag. We waren allemaal samen in een kerkdienst en hadden gewoon een heerlijke zondag “braai”(barbecue). Mijn stiefmoeder ging de stad in om haar zusje te bezoeken. Mijn vader en ik waren van plan om een paar films op de tv te kijken. Zijn telefoon ging over en het was zijn kantoor, hij moest de stad in om het alarm uit te schakelen of iets. Ik ging niet met hem mee.

Na ongeveer 2 uur ging ik naar buiten en zat op de veranda en toen kwam het verschrikkelijke geschreeuw! Eerst herkende ik de stem niet…. maar toen hoorde ik mijn vader duidelijk!

Ik opende de poort en liep naar het geschreeuw toe. Ik zag dat mijn vader door 4 zwarte mannen vastgehouden werd…. ze waren netjes gekleed en spraken heel goed engelstalig en afrikaans.

Ze grepen me en hielden me ook vast…. Ik voelde een enorme klap op mijn hoofd… zo hard dat alles vervaagde, toen voelde ik dat er een warme vloeistof over mijn hoofd werd gegoten.

Alles werd zwart…. maar in de verte kon ik ze nog steeds horen praten en lachen. Toen ik weer bij kwam, werden mijn vader en ik op het erf meegenomen en in de garage vast gehouden. Mijn vader vertelde hen dat ze zijn auto, geld, telefoon, konden hebben, wat ze maar wilden om alstublieft ons leven te sparen. Een zwarte kerel lachte en zei “deze fucking witte kaffirs”! en toen liep hij naar mijn vader toe…. hij lachte en zei dat mijn vader erg dik was en hij spuugde in zijn gezicht.

Het schrijven hierover na al die jaren is voor mij heel moeilijk, maar de wereld moet het weten. Dat gebeurt vandaag de dag nog steeds, zelfs nu ik dit schrijf. De angst…. de constante angst!

Nadat de zwarte kerel in het gezicht van mijn vader spuugde nam hij een mes en nam hij de schoenen van papa af… en begon te snijden in papa’s voeten en het schreeuwen van mijn vader was ondraaglijk! Ze sloegen me ook en ze zeiden dat ik moest kijken…. ze gingen het leven uit mijn vader martelen.

Ze namen zijn andere voet en ik schreeuwde en huilde als een baby en ik kon hem niet redden… het gevoel dat je overkomt als je hulpeloos bent… Ik kan het niet beschrijven… het als een naderende straf en alles speelt in slow motion.

Ze dwongen mijn vader op zijn bloedende voeten te staan en jaagden hem uit de garage op een stuk gras dat bedekt was met doornen en scherpe stenen…. op en neer… ze bleven hem slaan en schoppen…. Ik werd ook voortdurend geraakt toen ik niet meer kon kijken. Ze dwongen mijn vader weer naar binnen te gaan en namen het mes en begonnen hem neer te steken! ???????? Mijn vader schreeuwde en de geur van het bloed maakte me ziek en ik raakte bewusteloos. Toen ik weer bij kwam, lag mijn vader in een plas bloed… hij ademde nog steeds… de zwarte schopte me en zei: “Jouw blanke hond van een vader wil gewoon niet sterven”! Toen ik omhoog keek, trokken ze de mes en sneden zijn longen door.

Mijn vader lag daar en het bloed stroomde als een rivier uit hem! Hij maakte vreselijke gorgelende geluiden, soms hoor ik’s nachts nog steeds die vreselijke geluiden.

Het gebeurde allemaal in een paar uur…. maar het voelde alsof het eeuwig duurde. Vandaag de dag zit ik aan de antidepressiva, ik kan niet slapen in de nacht, met nachtmerries, de angst om niet te weten wanneer dit weer gebeurt…. de angst om de verkeerde huidskleur te hebben! Sinds Zuma aan de macht is gekomen en Julius Malema van de EFF – is het erger geworden! Alstublieft mensen in de hele wereld, we smeken jullie om ons te helpen en redden! Voordat het te laat is, bekijk alle andere genociden…. dit kan voorkomen worden!

Dat is wat er nu nog steeds gebeurt en de Zuid-Afrikaanse media zwijgt hier over! De meeste mensen denken aan zichzelf en dat het hun niet zal gebeuren. Dat dacht ik ook altijd.

Het ANC en het EVF staan hier allemaal achter, evenals de politie en het leger. Op 15 april gebeurde het weer…. dit keer mijn eigen vader.😭😭

Ouderen worden dagelijks op brute wijze afgeslacht! Dat moet stoppen en geen mens op aarde verdient dat! Wij hebben allemaal het recht om te leven – wij allen in deze wereld maken ons schuldig aan een beetje racistisch gedrag. Niemand is perfect, en niemand verdient het om zijn of haar leven te verliezen! We hebben allemaal het recht om te leven.

Er is geen hoop! Geen banen! Ons leven wordt afgenomen! HELP ONS ALSTUBLIEFT!

P.S. De moordenaars van mijn vader zijn nooit gepakt.



AMN

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *