Dictatorschap van de partijen.

354

De betrokken partijen, of liever gezegd hun partijleiders, geven natuurlijk niet aan wat de kiezers echt willen. Laten we de verkiezingsuitslag nauwlettend in de gaten houden:

Met een opkomst van 76,2% heeft een kwart van de kiezers zich al onthouden van stemmen voor de betrokken partijen. Van deze 76,2% van de kiezers koos 26,8% voor de CDU van Angela Dorothea Kasner (kunstenaar Angela Merkel). Dit is eigenlijk iets meer dan 20 procent van alle kiezers.

Voor de SPD van ex-Messias Schulz stemde 20,5% van de werkelijke kiezers. Dit is iets meer dan 15% van het totale aantal kiezers. Laten we nu de CSU toevoegen, die 6,2 procent van de werkelijke kiezers heeft weten te winnen. Eigenlijk zou de CSU met dit resultaat gefaald hebben door de 5% hindernis. Maar dat is wat je kunt doen als je een “regeringspartij” bent. Om een lang verhaal kort te maken: juist de grote coalitiepartijen in het bijzonder hebben eigenlijk slechts een goedkeuringsgraad van iets minder dan 40 procent voor de kiezers.

Ten laatste vraag ik me in ieder geval af hoe deze politieke statistieken het zelfs kunnen aandurven om er een claim op de regering van te maken. Als 60% van de kiezers niet voor deze “grote coalitie”heeft gestemd, is dat niet meer dan een geplande dictatuur van een minderheid over de meerderheid.

Het kan nauwelijks worden overtroffen in belachelijkheid wat de burgers van politiek Berlijn op dit moment verwachten. Met niveauloos zouden de verschijningen van de vermeende elites van dit land nog steeds als zeer vriendelijk worden omschreven. Wat een ellendig hooliganisme over de uit te delen bedrijfswagens en de goed verzorgde patrouilles zonder enige echte verantwoordelijkheid wordt ons elke dag op media-gefilterde wijze gepresenteerd, beledigt het verstand van iedere weldenkende persoon.

Het is duidelijk dat deze partijen niet meer zijn dan de voortzetting van de monarchistische dictatuur die in het verleden heeft gezegevierd, maar onder een andere naam. Partijen zijn slechts een moderner instrument om het feit van een bestaande dictatuur zichtbaarder te maken voor de “riffraff” door blijkbaar deel te nemen. Om de vier jaar mogen de gannets een stuk papier in lange rijen markeren en in speciale afvalbakken gooien, die onder de term urn al uitleggen dat de stem nog eens vier jaar wordt begraven.

Wat sinds 1949 als partijdemocratie aan ons wordt verkocht, is uitgegroeid tot een 24-uurs zelfbedieningswinkel die zeven dagen per week openstaat voor gewetenloze, voor ons liggende carrières, die bij elke gelegenheid bedriegt en tegen onze wil en belangen handelt. Ze hebben daar ook geen echte legitimiteit voor, zoals blijkt uit de werkelijke uitslag van de federale verkiezingen in 2017. Omdat de verhoudingsgewijs grootste groep kiezers, met 23,8% van de kiezers, zich afkeert van dit systeem.

Ze hebben onderkend dat partijen niet het volk vertegenwoordigen, maar alleen de belangen van de partijen vertegenwoordigen. Hoe zou men kunnen denken dat deze zogenaamd zo representatieve democratie slechts sporen van echte democratie zou kunnen bevatten? Het is echter nog erger dan de eerste verschijning lijkt.

Laten we eens goed kijken naar het onuitsprekelijke EPD. Al meer dan 150 jaar zijn de “kameraden” in staat om het hele arbeidspotentieel steeds weer te ontslaan volgens alle regels van de politieke kunst. Wie heeft u – sociaal-democraten – verraden? Deze vaak gehoorde uitdrukking zegt eigenlijk slles. Terwijl de werknemers 150 jaar lang voor de gek gehouden zijn om te denken dat de SPD hun belangen serieus zou verdedigen, eist de voormalige 100% hoogvlieger Martin Schulz de ongebreidelde massale toestroom van verdere vluchtelingen uit de armoede, die niet alleen moeten worden aangesproken ten koste van hun eigen cliënteel, maar op een gegeven moment ook moeten concurreren met de werknemers voor het steeds verder afnemende aantal behoorlijk betaalde banen.

Het tekort aan geschoolde arbeidskrachten, dat steeds weer is toegenomen, is bijzonder groot in de Duitse politiek. Als Angela Merkel in staat is om zich zo vele jaren in topposities staande te houden en een Martin Schulz wordt opgewekt tot bijna messiassen, dan realiseert vrijwel iedereen zich dat er iets niet goed kan in die partijen.

Hoe is het mogelijk dat deze onuitsprekelijke Schulz na de verkiezingen nog steeds luid zal klinken, dat hij geen grote coalitie wil vormen en geen ministerieel bureau onder Angela Merkel zal betreden, als hij dan precies wil doen wat een paar maanden later absoluut onmogelijk is? Waar is de basis van de partij? Elke geloofwaardigheid in de politiek wordt voor onze ogen overboord gegooid. Wanneer liegen politici: Als hun lippen bewegen. Ook deze uitspraak is niet langer ironisch.

De geldbelangen en de geilheid van de politieke rip-offs zijn de belangrijkste drijvende kracht achter deze populaire zwendel. De belangen van de partij-interne banden worden bevorderd ten koste van het grote publiek. Het welzijn van het land wordt eenvoudigweg opgeofferd aan deze voordelen van individuen zonder enige vraag. Hoe is het mogelijk dat Merkel en Schulz open grenzen blijven uitdragen terwijl het land in het hele land kookt?

Nu is er met de zogenaamde vluchtelingen een zeer winstgevende en zogenaamd sociale “industrie” gecreëerd voor bepaalde groepen, waarvan de sociale kwaliteit vooral tot uiting komt in de zakken van vluchtelingenopvang en in allerlei totaal zinloze sociale zorg. Terwijl de uitkeringen voor Duitse gepensioneerden voortdurend worden verlaagd, lijkt er voor de goudstukken van Schulz geld in overvloed beschikbaar te zijn. De door de partijdictatuur gecreëerde wetten lijken ook alleen op Duitsers van toepassing te zijn.

Merkels nieuwe favorieten lijken de onschendbaarheid voor allerlei soorten misdaden vrijwel te hebben geleased. De reflex, die in de Duitse rechterlijke macht met grote regelmaat aanleiding geeft tot hun acties, wordt perfect omschreven als “kauwen” en “sluipen”.

Maar waarom gebeurt dit alles? Het antwoord is simpel: het gaat niet om de belangen van de Duitsers, maar om plannen van zogenaamde elites, waarbij de Duitsers zelf net zo gestoord lijken te zijn als de Fransen, Zweden, Belgen of Britten. Onze “regerende partijen” werken aan een nieuw Duitsland waarin de Duitsers van nu geen echte plaats meer hebben.

Sinds ten minste sinds 1918 de beschreven partijdictatuur door buitenlandse mogendheden werd geïnstalleerd, zijn de Duitsers sinds 1918 terzijde geschoven. Ik weet niet wat erger is, de tijd voor of na mijn geboorte. Omdat ik de tijd voor mijn geboorte nog niet heb meegemaakt en daarom naar mijn oordeel moet vertrouwen op de bekende geruchten, is het voor mij moeilijk om dit rechtvaardig te beoordelen. Ik zie echter geen echt verschil tussen het NSDAP-regime, het SED-regime en het huidige CDUCSUSPDFDPGRÜNLNLINKEN-regime van alle partijen.

Democratie is eigenlijk de heerschappij van het volk. Partijen zijn precies het tegenovergestelde van populaire heerschappij. Partijdemocratie betekent een minderheidsdictatuur. Partijdemocratie als’ representatieve’ democratie betekent partijbelangen verdedigen tegen de belangen van de mensen in het land. In de Bondsrepubliek Duitsland is dit bijzonder duidelijk te zien.

BRON: Journalistenwatch.com



AMN

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.